Na de middelbare school had ik eerst in mijn hoofd om geneeskunde te gaan studeren, maar ik vond het zonde om niks meer met wiskunde en natuurkunde te doen: mijn favoriete vakken. Ik was dan ook blij dat in Twente de opleiding Technische Geneeskunde was gestart! Deze opleiding bereidde mij voor op pionieren, want toen ik klaar was, was een positie als technisch geneeskundige in een ziekenhuis nog niet vanzelfsprekend.
Mijn promotietijd, als vervolg op mijn afstudeeronderzoek op de afdeling Nucleaire Geneeskunde in het RadboudUMC, was leuk en leerzaam (en ook een heel goede combinatie met het krijgen van kinderen!). Maar een echte academicus ben ik niet geworden: ik wilde graag meer impact op kortere termijn. En voelbare impact, in plaats van een hoge impactfactor.
Mijn fellowship op de Radiotherapie in het RadboudUMC was dan ook een fijn vervolg. Werken met patiënten: dichter bij écht bijdragen kom je niet. Ik had plezier in het werken met mijn collega’s en het snijvlak van techniek, zorg en ontwikkelingen.
Na het fellowship maakte ik een uitstapje naar het bedrijfsleven. Interessant, maar ik had heimwee naar het ziekenhuis… Zo kwam ik stapje voor stapje dichter bij wat bij me past. Inmiddels heb ik weer een paar stapjes gezet en woon ik met mijn gezin in een dorpje in Friesland en werk ik met heel veel plezier als programmamanager bij Revalidatie Friesland.
Het fijne aan deze functie is dat het heel breed is. Ik geef richting aan ontwikkelingen en probeer ze zo goed mogelijk te faciliteren. Bovenal is dat mensenwerk: er zíjn, luisteren, praten, steunen, sturen, stimuleren en ook mijn eigen ideeën bijsturen. Ik heb de afgelopen jaren geleerd dat die “softe” kant van ontwikkelingen toch ook wel erg interessant en belangrijk is.
Mijn opdracht is om te werken aan toekomstbestendige kinderrevalidatie. Mijn collega’s zijn verantwoordelijk voor “running the business”. Dat is natuurlijk belangrijk, maar als ik aan tafel zit, gaat het altijd over onze ontwikkelingen: “changing the business”. Dat staat niet naast elkaar, maar is met elkaar verweven. Doordat ik er ben, blijven we nooit (lang) hangen in de waan van de dag.
De kinderrevalidatie wordt steeds complexer, want vaak speelt er meer: zowel medische, sociale als psychische problematiek. We kunnen steeds meer, maar moeten rekening houden met minder mensen en minder geld. Daarom moeten we ons blijven ontwikkelen. De sleutel tot goede kinderrevalidatie in de toekomst ligt wat ons betreft in goede samenwerking, want dan kunnen we die complexiteit aan. We moeten drempels tussen organisaties verlagen en zorgen dat kinderen en jongeren de zorg krijgen die ze echt nodig hebben.
De eerste stappen hierin zijn gezet. We zorgen dat medewerkers andere organisaties (en vooral collega’s daar!) beter leren kennen en dat ook op organisatorisch vlak duidelijk is wat kan en mag. Soms is het genoeg elkaar te kennen, soms is het nodig om de zorg echt samen vorm te geven, al dan niet onder één dak.
De wil is er vaak wel, maar organisaties zijn verschillend. De cultuur is verschillend, de financiering is verschillend, het type zorg en de medewerkers. Daarom ben ik erg blij dat ik met de Marina van Damme-beurs de opleiding “Regisseren van samenwerking in de zorg” van Zorgvisie en Nyenrode mag volgen. Daarmee hoop ik nog een stevigere basis te kunnen leggen voor succesvolle samenwerking. En vooral voor betere zorg!